Tengingaraðferðir fyrir ljósleiðara

Aðaltengingaraðferðirnar eru varanlegar tengingar, neyðartengingar og virkar tengingar.

1. Varanleg ljósleiðaratenging (einnig þekkt sem Fusion Splicing)
Þessi aðferð notar rafhleðslu til að bræða enda tveggja ljósleiðara á mótspunkti þeirra og bræða þær þannig saman. Það er venjulega notað fyrir langa-samtengingu sem og fyrir varanlegar eða hálf-varanlegar fastar tengingar. Lykileinkenni þess er að það skilar lægstu tengingardeyfingunni af öllum aðferðum, með dæmigerð gildi á bilinu 0,01 til 0,03 dB á skeytapunkt. Hins vegar, ferlið krefst sérhæfðs búnaðar (samruna skeri) og verður að vera framkvæmt af þjálfuðum fagmönnum; ennfremur þarf skeytipunkturinn vernd innan sérstakrar girðingar.

2. Neyðartenging (einnig þekkt sem vélræn skeyting)
Neyðartengingar nota fyrst og fremst vélrænar og efnafræðilegar aðferðir til að stilla saman og tengja saman tvo ljósleiðara. Helsti kosturinn við þessa aðferð er að hún er hröð og áreiðanleg, með dæmigerða tengingardeyfingu upp á 0,1 til 0,3 dB á hvern skeytipunkt. Hins vegar getur tengipunkturinn orðið óstöðugur yfir langan notkunartíma, sem leiðir til verulegrar aukningar á dempun; þar af leiðandi er þessi aðferð eingöngu ætluð fyrir skammtíma-neyðartilvik.

3. Virk tenging
Virkar tengingar fela í sér notkun ýmissa ljósleiðaratengja (innstunga og innstunga) til að tengja eina síðu við aðra, eða til að tengja lóð beint við ljósleiðara. Þessi aðferð er sveigjanleg, einföld, þægileg og áreiðanleg; það er mikið notað í kaðall tölvunets innan byggingar. Dæmigerð deyfing þess er 1 dB á hvern tengipunkt.